در ردیف ۸۳ برگزید گان بزرگترین نظرسنجی جامع ، تاریخ هنر ایران قرار گرفته است در این نظر سنجی بیش از 5000هزار نفر از عموم مردم ایران شرکت کرده اند و نتایج آن بشکل آنلاین بر صفحه هات اینترنتی قرار گرفته و بجز 8 نفر از زُبده ترین وبلاگ نویسان کشور حداقل 65 وبلاگ نویس دیگر بر کل انجام نظر سنجی و شمارش صحیح آرا نظارت کامل نموده اند.و اما مطالبی در مورد این هنرمند برجسته :
تاریخ تولد : 1315 لیسانس از دانشگاه هنرهای زیبای تهران و فوق لیسانس از دانشگاه ویسکانسین آمریکا
او در سال 1349 برنده جایزه ملی دولت فرانسه در فستیوال جهانی کانی سورمر شده است در سطوح مختلف هنری از هنرستان تا دانشگاه تدریس کرده است
:: غلامحسین نامی در آستانه سفر به کانادا
1383-12-02 | 18:16:06 گفت و گو : گیتا جاودانی
غلامحسین نامی، در آستانه سفر به کانادا است و روزهای پر مشغله ای را می گذراند. با این حال فرصت کوتاه دیدار با او را غنیمت شمردیم و از سفر و برنامه های پیش رویش پرسیده و در مورد کارهای هنرمندان ایرانی و کانادایی صحبت کردیم. حاصل این گفت وگو را بخوانید:
غلامحسین نامی:حضور بین المللی، به همت هنرمندان و برنامه ریزی و کمک و مساعدت دولتی نیازمند است. البته در چند سال اخیر از طریق موزه هنرهای معاصر و خانه هنرمندان، آثار هنرمندان به نحو بسیار چشمگیر و قابل افتخاری در موزه ها و گالری های معتبر دنیا به نمایش در آمده است اما این حضور کافی نیست. ما باید تمام تلاش خود را صرف کرده و در بازار بین المللی حضور پیدا کنیم.
آیا برای اقامت دایم به کانادا می روید؟ خیر، من چهل و چند سال از عمرم را برای فرهنگ، هنر و آموزش جوانان این مملکت صرف کرده ام و این سرمایه زندگی من است. وقتی کسی جایی سرمایه گذاری می کند، نمی تواند تحت هیچ شرایطی آن را رها کند. من برای همیشه متعلق به ایرانم و هرگز فکرش را هم نمی کنم که اینجا را ترک کنم. رفت و آمدهای اخیر من علت خانوادگی دارد. پسرم در کانادا تحصیل می کند و من به ناچار هر سال چند ماهی را پیش او می گذرانم.
آیا در کانادا نمایشگاهی از کارهایتان برپا کرده اید؟ بله، در سال 2000، نمایشگاهی در« جوتن گالری» شهر تورنتو داشتم. در شهریور گذشته هم قرار بود نمایشگاه دیگری داشته باشم که مجبور شدم زودتر به ایران برگردم و نمایشگاه لغو شد. اما امیدوارم در سفر امسال نمایشگاهی برپا کنم.
تاریخ و مکان خاصی را برای برپایی این نمایشگاه در نظر گرفته اید؟ پیش بینی من برای اوایل خرداد ماه است، به شرط آنکه فرصت کافی داشته باشم تا کارهایی جدید به مجموعه ای که پیش از این آماده کرده ام، اضافه کنم. محل عرضه آثار احتمالا جوتن گالری یا « گالری آرتا» در تورنتو خواهد بود که داستان بوجود آمدن آن شنیدنی است. این محل کارخانه بسیار قدیمی آبجو سازی بود، اما کانادایی ها از دو، سه سال پیش آن را به مرکزی هنری تبدیل کرده اند. فضای بسیار بزرگ آن تقسیم بندی شده و هر بخش در اختیار شاخه های مختلف هنری قرار گرفته است. به هر حال این دو گالری برای برپایی نمایشگاه اعلام آمادگی کرده اند و من با توجه به آثاری که برمی گزینم یکی از آن دو را انتخاب خواهم کرد. این رفت و آمدها، ناخودآگاه مقایسه ای میان آثار هنرمندان دو کشور بوجود می آورد.
لطفا کمی بیشتر در مورد این مقایسه توضیح دهید. نکته جالبی وجود دارد که آن را در پاسخ به همین سوال روزنامه نگاران کانادایی گفته ام. من در چند سفر گذشته خودم، تمام موزه ها و گالری های شهر تورنتو را دیدم، شهری که از نظر پیشرفت، توان اقتصادی و جمعیت، بزرگترین و مهم ترین شهر کانادا است. به جرات می توان گفت جریانی که در هنر نقاشی این مملکت و در شهر تهران وجود دارد قابل مقایسه با تورنتو نیست و جایگاهی که ما، هم از نظر فروش آثار هنری و هم از نظر ارزش و کیفیت آثار هنری داریم بسیار بیشتر از کشوری چون کانادا است. البته استثنا هایی هم وجود دارد مثلا چند گالری بسیار فعال در تورنتو وجود دارد که در سطح جهانی فعالیت می کنند و کارهای به روزمی گذارند، اما بقیه سطح بسیار پایین تری از گالری های ما دارند و در یک نگاه کلی تر، فرهنگ هنری مردم کانادا درهمین سطح است. البته رشد کارهای ما هم مدیون شش،هفت سال گذشته است وگرنه تا پیش ازآن رکود عجیبی در هنرهای تجسمی کشور وجود داشت.
چه اتفاقی افتاد که ما از رکودی که صحبت آن را کردید، خارج شدیم؟ به اعتقاد من به دلایل مختلف اجتماعی، مردم ما به شدت نیازمند لذت بردن از آثار هنری شدند و این نیاز روحی، آنها را به سوی هنر سوق می دهد و موجب رشد درک هنری عمومی می شود.
اما با چنین توانایی هایی چرا حضور کمرنگی در عرصه بین المللی داریم؟ حضور بین المللی، به همت هنرمندان و برنامه ریزی و کمک و مساعدت دولتی نیازمند است. البته در چند سال اخیر از طریق موزه هنرهای معاصر و خانه هنرمندان، آثار هنرمندان به نحو بسیار چشمگیر و قابل افتخاری در موزه ها و گالری های معتبر دنیا به نمایش در آمده است اما این حضور کافی نیست. ما باید تمام تلاش خود را صرف کرده و در بازار بین المللی حضور پیدا کنیم.
آنچه ما می توانیم در بازار بین المللی به نام خود به دست آوریم چیست؟ هویت در دنیای امروز بحث بسیار مهمی است. ما با سفره ای جهانی روبه رو هستیم که هرکس باید با کوله بار خودش بر سر این سفره بنشیند وگرنه نابود خواهد شد. در هر جای دنیا به ویژه در غرب، وجود عنصر هویتی، یکی از نکات ارزش گذاری کار هنری است. یک نقاش و هنرمند ایرانی اگر بخواهد در سطح جهانی مطرح شود، ضمن اینکه نگاه امروزی از نظر تکنیک به کار خودش دارد، باید و در حفظ هویت خود دقیق باشد. باید از لابه لای رنگ ها، فرم ها و شکل ها پیام فرهنگ و تمدن خود را برساند. چرا که این نکته او را از دیگران مجزا می کند و به او بها می دهد. خوشبختانه چند سالی است که هنرمندان به این نکته آگاه شده اند و در کار خود خوش درخشیدند.
